नयनांचा तो कटाक्ष भोळा, दुःखाचाही विसर पडे
सहज पाहता तू प्रेमाने, पुन्हा तुझ्यावर प्रेम जडे
भोवतालच्या ग्रीष्म झळांनी, मनास माझ्या छळले होते.
तुझ्या बटांच्या गर्द सावलीत, सुख ते मजला कळले होते.
जरी भोवती सगे सोबती, तरीही काही कमी असे
तू असण्याचा विचार केवळ, पूर्णत्वाची हमी देतसे
आयुष्याच्या इंद्रधनूला, असती केवळ रंग सहा
हास्य तुझे हा रंग सातवा, सखे नेहमी हसत रहा
No comments:
Post a Comment